- Berend Mulder (2001)
- Fonotactisch leren met neurale netwerken
- Master's thesis, Rijksuniversiteit Groningen.
[ Paper (PostScript, 10220 kb) ]
Inleiding
Communicatie is het fundament van de huidige samenleving. Taal speelt
daarin een belangrijke, zoniet de belangrijkste rol. Elke dag opnieuw
beleven we het wonder van de natuurlijke taal, waarin we gevoelens,
ideeën en boodschappen aan andere mensen kenbaar maken. Als kind leren
we onze taal van onze ouders, verzorgers en omgeving. Het komt als van
nature tot ons. Toch blijkt het proces van het leren van taal
ingewikkelder te zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. In hoofdstuk
1 geef ik een overzicht van het proces van taalverwerving bij kinderen
en enkele computationele benaderingen ervan.
Eén van de eerste dingen
die een kind leert aangaande zijn moedertaal zijn de fonotactische
regels. Welke klanken mogen wel op elkaar volgen en welke niet? Het
onderzoek dat onderwerp is van deze scriptie richt zich op een
computationele benadering van dit aspect van het leren van taal door
kinderen.
De onderzoeksvraag luidt als volgt:
"Hoe (goed) presteert een neuraal netwerk op het leren van
fonotactische regels, gegeven de data die kinderen tot hun beschikking
hebben?"
Waarom gebruik ik een neuraal netwerk als computationeel model? Neurale
netwerken zijn gebaseerd op een model van de werking van de hersenen.
Gegeven het succes van kinderen, die hun hersenen inzetten bij het leren
van fonotactische regels, zou je verwachten dat een computationele
benadering die het gereedschap van het kind benadert eveneens redelijk
succesvol zou moeten zijn. In hoofdstuk 2 geef ik een korte uitleg over
wat voor neurale netwerken er zijn en hoe ze werken.
In hoofdstuk 3
beschrijf ik de opzet en de uitvoering van het experiment en in
hoofdstuk 4 geef ik de resultaten en de bijbehorende analyse.
Dank is verschuldigd aan prof. dr. ir. J. Nerbonne voor ondersteuning en
begeleiding en aan dr. I. Stoianov voor inspiratie.