Jan Luyken in het Magazijn:
Archief
|
AIR
Droom is 't leven, anders niet;
't Glijt voorby gelijk een vliet,
Die langs steyle boorden schiet,
Zonder ooyt te keeren.
d'Arme mensch vergaapt
sijn tijt,
Aan het schoon der ydelheyd,
Maar een schaduw die hem vlijt,
Droevig! wie kan 't weeren?
d'Oude grijse blijft een kind,
Altijd slaap'rig, altijd blind;
Dag en uure,
Waart, en duure,
Word verguygelt in de wind;
Daar me glijt het leven heen,
't Huys van vel, en vlees, en been,
Slaat aan 't kraaken,
d'Oogen waaken,
Met de dood in duysterheên.
|
maar : slechts
waart, en duure : waarde en duur
verguygelt : ...
daar me : daarmee |
|
Uit: Joan Luykens Duytse Lier, drayende veel van de nieuwste, deftige, en dartele toonen, bevad in tien verdeelingen, en
verciert met kopere platen. Nooyt voor dezen gedrukt. - t'Amsterdam, :
by Jacobus Wagenaar ..., 1671.
|
|
|
|
Op het schoon zingen van
Juffer Appelona Pynbergs
(La Duchesse Rojaal)
In 't rijzen van den koelen dach,
Als yder noch te slapen lach,
Zat Appelona, die ik sach
('t Zijn my geen dromen)
In de schaauw der bomen,
En streelde een Luyd,
Terwijl sy uyt
Een heldere boesem song.
Stil hiel de tong,
Die 't geveert
Van het hele Woud braveert,
Het singen,
't Springen
't Fluyten
't Tuyten,
En 't swieren,
Gieren
Dat
In de
Linde,
Leefde,
Sweefde....
|
|
|
|
|
|
|
